Header Thailand / Copyright © JTravel.nl

 

 

Sukhothai

 

De stad Sukhothai ('Dageraad van het Geluk') ligt 427 kilometer ten noorden van de Thaise hoofdstad Bangkok en 350 kilometer ten zuiden van de stad Chiang Mai.

Sukhothai was de spil van het koninkrijk en geboorteplaats van de natie. Sukhothai werd in de 13e eeuw de eerste hoofdstad van het Siamese koninkrijk. Dit koninkrijk was uit kleinere Siamese vorstendommen ontstaan. Vanaf 1238 was het koninkrijk bevrijd van de eeuwenlange heerschappij van de Khmer. Anders dan de Khmerkoningen waren de koningen van Sukhothai geen hindoes, maar aanhangers van het theravadaboeddhisme. Er werd onder koning Ramkhamhaeng (1275-1298) een kunststijl ontwikkeld die zich duidelijk onderscheidde van de Khmer-stijl. Ook volgde men in de architectuur en de kunst voorbeelden van de vroegere Mon- en Khmerkunst. Koning Ramkhamhaeng introduceerde ook de voorloper van het moderne Thaise alfabet. Het beroemdste van de geschriften die aan hem worden toegewezen bevinden zich op de Ramkhamhaengstele in het Nationale Museum in Bangkok. In Sukhothai is een kopie in het Ramkhamhaengmuseum. Het geschrift beschrijft een utopisch land dat wordt geregeerd door een welwillende koning. Onder Ramkhamhaeng werd Sukhothai een levendig spiritueel en commercieel centrum. Hij nodigde monniken uit om zijn volk te onderwijzen in de nieuwe religie en liet de aardewerkindustrie met behulp van Chinese pottenbakkers tot bloei komen. In de tweede helft van de 14e eeuw boette het koninkrijk in aan macht en het koninkrijk werd een leenstaat van het nieuwe koninkrijk Ayutthaya. In 1438 moest het zijn afhankelijkheid uiteindelijk helemaal opgeven. Ten noorden van de Wat Mahatat staat een bronzen beeld van de Koning Ramkhamhaeng de Grote, zittend op zijn troon met daarop afbeeldingen uit het leven van de koning.

Plattegrond van Sukhothai

De ruïnestad van Sukhothai ligt 12 kilometer ten westen van de moderne plaats Sukhothai. De oude stad bestaat uit ongeveer 200 tempelruïnes die zijn ondergebracht in het Historisch Park Sukhothai. Het is een van de meest bezochte archeologische vindplaatsen in Thailand. Sinds 1991 staat Sukhothai op de werelderfgoedlijst van UNESCO. De meeste bezienswaardigheden liggen in het Historische Park met lotusvijvers. Het park kan verdeeld worden in vijf zones: centrum, noord, zuid, oost en west.

Het centrum vormt een rechthoek van 2 kilometer van noord naar zuid en 1,6 kilometer van oost naar west en is omgeven door stadsmuren met een opening in het centrum van elke zijde. Binnen de muren vindt u de overblijfselen van het koninklijk paleis en 26 tempels, waarvan Wat Mahathat de grootste is. In het gebied om het centrum bevinden zich binnen een straal van vijf kilometer nog 70 andere historische locaties.

De Wat Mahathat is de belangrijkste en grootste bezienswaardigheid van Sukhothai Historical Park. De Wat Mahathat is omgeven door een slotgracht en een 200 x 206 meter lange muur. De Wat Mahathat was vroeger het grootste tempelcomplex van de stad. Het was het spirituele centrum, de tempel van de koning en het symbool van zijn macht. Het complex is door opeenvolgende regenten gerestaureerd en steeds verder uitgebreid. Toen het in de 16e eeuw uiteindelijk werd verlaten, bestond het complex uit 10 viharns, een bot, 8 mondops en bijna 200 kleine chedi’s. De tempel lag naast het oude paleis en in de nog bewaard gebleven chedi werd een 'grote relikwie' van Boeddha bewaard. Deze met een lotusknop bekroonde chedi getuigt van de innovatieve architectuur van het jonge rijk. Het reliëf van `schrijdende' monniken aan de onderkant van de chedi vormt hier ook een voorbeeld van. De lotusknop is een gevestigd religieus symbool. De lotusknop staat voor de zuiverheid van de gedachten van de Boeddha, die zich een weg baant door het moeras om dan tot bloei te komen. De chedi wordt omringd door acht kleinere torens, sommige met een Boeddhabeeld in een van de vier nissen. Deze staan op een vierkant platform dat is versierd met een processie van lopende Boeddha-achtige monniken. Naast het chediplatform staan twee vierkante mondops, waarin zicht nog altijd reusachtige staande Boeddha’s bevinden. Deze Boeddhabeelden van de mondop weerspiegelen de kenmerken van een nog vroegere Monarchitectuur. Het 'Gouden Boeddhabeeld' is door koning Li Thai in 1362 geplaatst. Het was gemaakt van verguld brons. Rama I liet het kunstwerk naar Bangkok transporteren, waar het in de Wat Suthat vereerd wordt. Vanaf de begane grond is het moeilijk de grote gebouwen van de kleine te onderscheiden. De overblijfselen van de viharns en de bot domineren het zicht.

De Wat Si Sawai ligt 350 meter ten zuiden van de Wat Mahathat. De Wat Si Sawai lijkt met zijn drie op de Khmer architectuur geïnspireerde prangs op de Prang Sam Yod in Lopburi. Het vermoeden is dat hier vroeger een hindoetempel stond, dit omdat er overblijfselen van hindoegoden zijn gevonden. De prangs lijken op maïskolven. De prang vertegenwoordigt de idealen van de Khmer zoals de lotusknop symbool staat voor de ambities van Sukhothai. Op de pleisterreliëfs waarmee de prangs zijn versierd, is een aantal verweerde figuren te zien uit de hindoeïstische mythologie, wat suggereert dat de tempel later werd gebruikt voor boeddhistische diensten. Op het vierkante voetstuk in de centrale prang stond de Shiva Lingam (fallus), terwijl de viharn ervoor een latere boeddhistische toevoeging is.

De Wat Si Sawai in Historical Park in Sukhothai

De Wat Tra Phan Ngoen staat midden in een waterreservoir. De wat heeft een chedi in de typische Sukhothaistijl met een karakteristieke lotusknop, die omgeven wordt door vier nissen met schrijdende en staande Boeddha's. Op een symbolische lijn van oost naar west met de chedi staat ook een ingestorte viharn. Ten oosten daarvan ligt de 'zilveren vijver' waarnaar de wat is vernoemd. Via een plank kan naar een eiland in de vijver worden overgestoken. Hier bevinden zich de resten van een bot. Ten noorden van de chedi ziet u de vloeiende lijnen van een lopende Boeddha op een stenen muur, een klassiek voorbeeld van de Sukhothaise beeldhouwkunst.

De Wat Sa Si heeft zichtbaar Singalese invloeden. Dit is aan de klokvormige chedi te zien. De tempel ligt op een eiland in een vijver met lotusbloemen. Op een kleiner eiland daarachter lag de inwijdingszaal van het oude klooster. Voor de chedi staat een bronzen, voor Sukhothai typerende schrijdende Boeddha. Deze metalen replica is juist weer typisch Sukhothais.

Ten noorden van de Wat Sa Si tonen de lateriet-ruïnes van de kleine Ta-Pha-Daengtempel uit de 13e eeuw een vroegere Khmerstijl. Bij opgravingen zijn beelden van hindoegoden gevonden die aan Angkor doen denken. De beelden staan nu in het nationaal museum Ramkhamkaeng.

Ten zuiden van de oude stadsmuur staat de Wat Chetuphon die bezienswaardig is vanwege de stenen omheining die doet denken aan de houten architectuur en de vier reusachtige Boeddhabeelden: een liggende, staande, schrijdende en zittende Boeddha.

Ten oosten van de oude stadsmuur staat de Wat Tra Phang Tong Lang met een mondop met een vervallen Boeddhabeeld gemaakt van baksteen en pleisterwerk. De grote nissen van de tempel waren vroeger versierd met prachtig stukwerk. Het zuidelijke bas-reliëf van een Boeddha, die vanuit de Tavatimsahemel een trap afdaalt, wordt beschouwd als een meesterwerk van de Sukhothaistijl.

De Wat Chang Lom heeft invloeden uit Sri Lanka. Aan de basis van deze tempel staat uit een klokvormige chedi met 32 olifantbeelden. Het klooster is in de tijd van koning Li Thai, in de 14e eeuw, gesticht door een edelman die tot de monnikenorde was toegetreden. De naam betekent 'omringd door olifanten'.

In het noorden staat de door een gracht omgeven Wat Phra Pai Luang uit de 13e eeuw. Dit is een van de oudste tempels van Sukhothai. De grote, deels met stucwerk versierde prang in Lopburi-stijl werd vroeger geflankeerd door nog twee tempeltorens waarvan alleen nog de fundamenten resteren. Het is een van de oudste bouwwerken van de stad. De drie prangs, waarvan er nog een rest, zijn door de Khmer gebouwd voor de Thai hier een koninkrijk stichtten. Er zijn nog pleisterwerkreliëfs te zien van hindoeïstische en boeddhistische figuren. Het vermoeden is dat deze Wat het centrum vormde van de oude Khmerstad en even belangrijk was als de Wat Mahathat later werd voor de Thai. Toen hij werd omgebouwd tot een boeddhistische tempel, werden er een viharn en een chedi naast de prangs geplaatst. Rund de fundamenten van de chedi zijn nog altijd reliëfs zichtbaar van zittende Boeddha's. U vindt er ook delen van een grote liggende Boeddha en een mondop met vier grote staande Boeddha's in verschillende houdingen.

Ten westen van de Wat Phra Pai Luang staat de 15 meter hoge Wat Si Chum. De binnenruimte wordt vrijwel geheel in beslag genomen door een ruim 11 meter hoge, gerestaureerde zittende Boeddha. Dit is het grootste resterende Boeddhabeeld van Sukhothai. Deze Wat staat op 750 meter ten zuidwesten van de Wat Phra Phai Luang. De grote gerestaureerde zittende Boeddha van steen en pleisterwerk is van knie tot knie ruim 11 meter breed en 15 meter hoog. Hij gluurt door een spleet in zijn op maat gemaakte mondop, en zijn elegante vingers zijn bedekt met bladgouden nagellak. In de muur van de mondop bevindt zich een gang, die helaas zelden toegankelijk is. Hij loopt van de begane grond via het linkeroog van de Boeddha naar het dak, vanwaar u een uitzicht heeft op het beeld.

Ten westen van de stad bevond zich volgens inscripties een woud. Hierin trokken de monniken zich terug om te mediteren. Op een 200 meter hoge heuvel staat de Wat Saphan Hin. U kunt er nog de ruïne van een viharn met een Staande Boeddha zien.


Voor meer foto's van Sukhothai, zie: foto's Sukhothai.



Volg JTravel op Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest en Bloglovin’.

 

Bewaar op Pinterest


Sukhothai is uitstekend per fiets te verkennen. De oude stad van Sukhothai bestaat uit ongeveer 200 tempelruïnes die zijn ondergebracht in het Historisch Park Sukhothai. Sukhothai Historical Park staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Meer lees je in dit artikel. Lees je mee? #sukhothai #thailand #unesco #jtravel #jtravelblog

 

Deel dit artikel: